"Pinhan!" dedi Dürri Baba. Sesi yaprak kimildatmayan sabâ rüzgâri gibi doldu odanin içine."Pinhan!" dedi çocuk üst üste üç kere. Ilk kez bu ismi söylerken, farkinda olmadan el çirpti; omuzlari sevinçle oynadi; yüzünde gonca güller açti. Ikinci kez söylerken duruldu, az evvelki taskinligindan utandi. Üçüncü kez söylerken, ates basti dilini, damagini; dudaklarinda buruk bir tat kaldi. Beti benzi kül kesildi. O zaman Dürri Baba, kollarini iki yana açip, olan biteni izleyen dervislere dogru dönerek,