Alabildiğine seyreltilmiş yaşamlarımızda her nedense çok yoğunuz. Evreni, küreyi
ve sonunda kendimizi tüketiyoruz. Bitmek bilmeyen bir maratonun koşucuları gibiyiz. Her seferinde ipi göğüslediğimizi zannediyoruz. Dikkatlice baktığımızda ne ip var ne de parkur! Yine de sürekli koşuyoruz.
Peki! Bütün bunlar olup biterken neredeyiz ve ne haldeyiz diye hiç kendimize
sorduk mu? Yanıtları dışımızda aramayı bir bırakabilsek!
Bir an olsun “Avatar”ınızı yaratıp içinizi