“Bir kuş ötüyordu karanlıkta. Ses, hangi yönden
geliyor kestirmek zordu. Bir önemi de yoktu;
sessizliğin oluşturduğu boşluklardan rahatlıkla
yayılıyor, hoş bir yumuşaklıkla İbrahim’in kulağına
ulaşıyordu.
Bir köpek havlaması karıştı bu melodik, kırılgan kuş
sesine. Köpek üç kere havladı, sustu. Kuş öttü. Ay,
gökyüzünde beyaz bir fener gibi yükseldi. Seslerden
kendini aldı ve ‘ay’a baktı İbrahim. Şeklinden midir
bilinmez, komşu çocuğun kulaklarına taktı