Bi hevokek ji Pavese dest pê dike “Bîr”; “Ji bo ku ez xwe tenê nehêlim, heta sibehê ez li hemberî neynikê rudinistim.”
Û bi rêzek ji stranek Beatles bi dawî dibe:
‘‘Heta sibehê min li neynikê niherî , qet min kesî nedît.’’
Her tist di nav van her du hevakan de diqewime; teqînîn, veqetandin, sikenandin û ji hev belavbûn… Ango hemû êsên ku hesabê xwe bi jiyînê re dibine.
Hew bi hêzek mezin, ji ber ku em hemû “ mehkûmên însanbûna xwe ne”, ji van çîrokan bêguman tistin para her kesî