Yavasça ayaga kalkti. Gidiyordu iste. Ardi yapacakti beni. Sildim göz yasimi kalktim ayaga. Her soruyu anlama çeviren gözleriyle sustu. Bana aciyarak bakiyordu. Noktasi çalinmis cümle sonum gibi durdu öylece. “sana birbirinden güzel yalnizliklar biriktirdim.” der gibiydi. Dudaklari kipirdadi, inler gibi, “çok çocuk kaldin aska, kendi gölgesine basmaktan korkan…” diyebildi sadece. Iste gidiyordu. Bir daha hiç dönmeyecekti. Bir daha hiç olmayacakti. Sadece bir “gitme” çikabildi dudaklarimdan. Yüzü