“Ben kocaman bir çocuktum. Çocuktum evet, on yaşında çocuksundur çu¨nku¨. Ama kocamandım. O kadar kocamandım ki bulunduğum yere zor sığardım. Evime mesela, evimde tu¨m odaları kaplardım neredeyse. Annem, babam ve u¨ç kardeşim u¨zerimde oturmak, u¨zerimde yatmak zorunda kalırlardı. Annem sofrayı u¨zerime sererdi. Bir yemek masamız olmadı hiç, çu¨nku¨ annem daha fazla yu¨k yu¨klemek istemedi. O yu¨zden bez sofrayı sererdi. Hepsi çevresine oturur, yemek yer ve kalkardı. Ama yine u¨zerime kalkarlard