Yüreğine kulak verdi, kırık...
Döndü arkasına baktı, yapayalnız.
Başını kaldırdı gökyüzüne baktı, masmavi…
“Olsun” dedi. “Daha yarın var, yarını yaratan var.
Yaradan varsa umut da var.
Hadi rastgele... ” dedi, umuda doğru yol aldı.
Sen, ben, o, biz, siz, onlar; ne fark eder? Hepimiz insanız. Hangi şahıs zamirini kullanırsan kullan, insan olmak yetmez mi?
Kadın erkek sıfatını bir kenara bırakırsak, geriye sadece insan kalır.
Bu kitapta “ben” var ama egosuyla söylen