“Karşıdan gelen bir arabanın farı sayesinde gördüm gözlerini. Başını bana çevirmişti, gözlerinin içi gülüyordu. Bu gülüş için her şeyi yapabileceğimi düşündüm o an.
Aynı araba sayesinde de o son gülüşü oldu.
Tüm dünyanın ışıklara bürünerek parlak bir topa dönüştüğü o alev topu gibi yanan farlar… O, kulaklarımdan bir ömür boyunca gitmeyecek olan, hayatımın ortasına saplanıp kronik bir işkenceye dönüşecek olan acı fren sesleri… Tuz buz olan camın vücutlarımız gibi hayatlarımızın