“Erken gelmis bir bahar günü, ormanda yalnizdim, ormanin seslerini dinliyordum. Son üç yildir süregelen çirpinmalarimi, Tanri’yi arayisimi, sürekli bir biçimde sevinçten umutsuzluga siçrayislarimi düsünüyordum... Birden, ancak Tanri’ya inandigim siralarda yasadigimi anladim. Sirf onu düsünmekle bile, yasamin sevinçli dalgalari kabariyordu benligimde. Çevrede her sey canlaniyor, her sey bir anlam kazaniyordu. Ama Tanri’ya inanmamaya basladim mi yasam duruveriyordu.” Tolstoy, Itiraflarim’dan To