Tek Parti Dönemi’nde siyasi erk; sanatsal üretimi tetikleyen ve destekleyen itici bir güç olarak arka planda varlığını daima his-settirmiş, edebiyatın anlatım olanakları ve edebî dilin esnekliği nedeniyle yazarların üretim aşamasına kolayca müdahale edebilmiştir. Patronajı elinde bulunduranlar sadece resmî ideoloji doğrultusunda değil aynı zamanda kendi siyasi otoriteleri adına gerek ısmarlama eserler yazdırmaktan gerekse çeşitli sanat müsabakaları düzenlenmekten kaçınmamıştır. Bu minvalde