Hayır, ümit kesmedi Allah senden.
Ardın sıra bunca dil döküşünden anlasana...
Yanımdaki koltuğa oturur oturmaz yazmaya başladı. Yol boyunca başını kâğıttan kaldırmadı. Altıncı kâğıdı da önlü arkalı doldurdu ve nihayet durdu. Merakımı gidermek zorundaydım. Hafif yüzüne doğru dönüp Epeydir kalemle mektup yazıldığını görmemiştim dedim. Tebessüm etti. Cezaevine yazıyorum! dedi. Eşim üç yıldır içeride Allah kavuştursun! demekle yetindim. Eşime her gün mektup yazıyorum diye ekledi. İnanamadım