Cumhuriyet'in ilk yillari. Dogu Anadolu'nun yaman cografyasinda, aman vermez havasinda, binbir oyunuyla insani costuran, yoran dogasinda yasayan bir söylence Cemo. Kömür gözleri ocak alevi gibi yanan, kara saçlari gök isiltilari tasiyan, çatildiginda hançere dönüsen kaslariyla yürek yakan Cemo. Basi egdirilemeyen, Nuh dedi mi Peygamber demeyen Cemo, insanlarina da, hayatina da disiyle tirnagiyla sahip çikan yigit bir kadin. Dogu Anadolu'da bir masal gibi geçen hayatiyla edebiyatimizin simge isim