Ahmet Ümit - Kavim

Genzini yakan koku uyandırdı onu.; Bu kokuyu tanıyordu.; Yıllarca kapalı kalmış bir kilisenin kokusu.; Kilisede yakılankandillerin, ufalanan taşların, eriyen mermerin, çürüyenahşabın, yıpranmış sayfaların, küflenen cesetlerin kokusu.; Dehşete düşmesi gerekirdi ama sadece çevresine bakındı.; Usulca kımıldayan siyah bir leke gördü.; Biçimsiz, belirsizbir leke.; Simsiyah bir siluet.; Gülümsedi lekeye.; 'Mor Gabriel' diye mırıldandı.; Leke yaklaştı, yaklaşınca insan cismine bürünüverdi.; Siyahlar içinde bir insan.; O insan başucuna geldi, kulağınafısıldadı:'Beni tanıdın mı?''Mor Gabriel' diye mırıldandı yine.; Ağzından Mor Gabriel sözcükleri dökülürken müziği duydu; derinden, çokderinden gelen bir ayin müziği.; Bilmediği bir dilde yinelenen tutkulu bir mırıltı, kendinden geçmiş birinin söylediğibir tekerleme.; Aynı anda haçı fark etti.; Gümüşten bir haç.; Adam haçı elinde mi taşıyordu, yoksa göğsünde mi, anlamaya çalışırken, boşluğu ikiye bölen bir parıltı yandı söndü.; Bir acı hissetti.; Parıltı yeniden yandı söndü, acı kayboldu,bütün bedenine bir rahatlık yayıldı, ses uzaklaştı, önce odadaki renkler silindi, sonra o siyah leke kayboldu, sonra oda,sonra da ışık.