Hürrem bir kez güldü mü, Marmara’da deprem olurdu; bir kez gülmedi mi payitahtta yangin çikardi… Mihrimah, sanki o depremleri dindirmek, o yanginlari söndürmek için dünyaya gelmisti… “Mihri…” dedi Sinan gücü yettigince; fakat usulca, “Mihri…”Mihri, sanki odanin disinda degil de Koca Mimar’in yüreginin içinde ondan bir ses beklermis gibi hemen yatagin yani basinda bitti:“Buyurun efendim.”“Mihri, su…”