Bazi kapilardan bir kez geçince, hayat asla eskisi gibi olmaz…“Zaten nicedir özlemistim. Maltepe’deki arkadaslarima gittim.Ön bahçede, tel örgüyle bina arasindaki dört-bes metrekarelik boslukta dut agaci var. Altina bi masa sekiz-on sandalye sigiyor. Gölgesine oturduk.Ve, o agacin gölgesinde oturan arkadaslarimdan biri roman yazdi. Ismi, Kapi... Son rötuslari yapiyor, baskiya göndermeden önce göz atmam için bana verdi. Iki gecede yuttum. Sanirim o gölgesinde oturduklari agacin sihri var. Yillard