“Aciyla gülümser Ibrahim’in siiri. Ne gösteris, ne riya. Onun siiri, parildayan bir dis, buluttan siyrilan günes, kabugu kalkmis yara, bir günahtan arta kalan pismanlik, dumani üstünde bir bardak çay, ne varsa yani kendiliginden ve açik, iste öyle. Onun siirlerini okurken aniden sesler kesiliyor, ortaligi derin ve hüzünlü bir sükut kapliyor.“ Mustafa Kutlu, Yeni Safak gazetesi “Efendime vermek için / Yirmi yedimden gün aldim / Yirmi yetimden gül“ diyebilen bir adamin elinde, Yenikapi’yi da, has