"Yazayim yazmayayim, Yansilar’la geçiyor aksamlarim. Nasil bitsin, Yansilar benim askim, benim oynasim. Kucak kucagayim onunla. Saçlarini oksuyorum; alnini, dudaklarini, gözlerini öpüyorum. Onun kucagindayken hayatimin bütünlügüne ve sürekliligine inaniyorum; üstelik yillar öncesi terkettigim yerlere dönüyorum onunla ara ara. Bütün sevdiklerim ellerini uzatiyorlar bana. Ellerimizi tuttugumuz zamanlarda Yansilar’in eriyip etime ve canimin içine aktigini hisseder gibi oluyorum. Yansilar’siz yasama