“Kum taneleri canını acıtmayacak bir nezaketle, ancak gözle göru¨lebilecek bir hızla, vu¨cuduna rastgele yerleşmeye başladılar. Görebildikleri, hızlanan taneler yu¨zu¨nden olsa gerek, giderek azalıyordu. Sonunda kum taneleri bu¨tu¨n vu¨cudunu kapladı ve Ozan da kumdan bir duvara dönu¨ştu¨. Gözlerini yeniden açtığında, duvarda belirenleri anlıyordu. Önce harfler, sonra kelimeler... Okudukça değil, anladıkça değişiyordu yazılanlar.”
Bir aldatılış hikâyesinin ardından bu¨yu¨k bir özen